Καλώς ήλθατε στο Parkour.GR !

Μία πλήρης πηγή πληροφόρησης και ενημέρωσης για όλα τα θέματα που αφορούν την τέχνη μας. Εάν είναι η πρώτη σας επίσκεψη μπορείτε να ξεκινήσετε από τα επιλεγμένα μας άρθρα.
Κοινότητες και Ομάδες στον Ελλαδικό χώρο

Είμαστε πολύ περήφανοι που η ελληνική κοινότητα Parkour έχει μεγαλώσει τόσο και τα τελευταία χρόνια έχουν σχηματιστεί ομάδες και κοινότητες σε όλη την Ελλάδα. Επίσης, το ενδιαφέρον του κοινού να ασχοληθεί με το Parkour και να βρει άτομα να το βοηθήσουν στα πρώτα του βήματα είναι πολύ ανεβασμένο. Το σημαντικότερο είναι ότι έχουμε φτάσει σε σημείο πολλές ομάδες να μπορούν να παρουσιάσουν πολύ αξιόλογη...

Read more...
A Call To Arms / Στα όπλα

Πότε ένα traversing 30 μέτρων, με ένα παιδί να κρέμεται από την πλάτη σου έγινε λιγότερο σημαντικό από ένα άλμα 5 μέτρων μεταξύ δύο υπόστεγων με προσγείωση σε άμμο;

 

Δεν δίνω δεκάρα για τα...

Read more...

Video of the week

Εντυπώσεις από το σεμινάριο των Parkour Generations στην Αθήνα

Το Μάρτιο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο Parkour στην Αθήνα. Το σεμινάριο έλαβε χώρα το Σάββατο και την Κυριακή από τις 11:00 μέχρι τις 18:00 περίπου για κάθε μέρα με συχνά μικρά διαλείμματα και ένα μεγαλύτερο διάλειμμα για γεύμα. Η φιλοξενία και η διοργάνωση έγινε από τον Πάνο, έναν Έλληνα Traceur και επρόκειτο να είναι το πρώτο διεθνές Parkour σεμινάριο που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα.

 

Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με ένα ελαφρό ζέσταμα. Με ασκήσεις για καλύτερη κίνηση των αρθρώσεων και χαλαρό τρέξιμο, όχι κάτι το κουραστικό καθώς το εξαντλητικό μέρος επρόκειτο να έρθει σύντομα. Ο χώρος προπόνησης για την πρώτη μέρα ήταν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με διαδρομές στίβου (όπως φαίνεται στην εικόνα) όπου οι σειρές με τα καθίσματα προσφέρονταν για την πρώτη μας πρόκληση. Ξεκινήσαμε από τις χαμηλότερες σειρές θέσεων. Καθόμασταν στην πρώτη σειρά, σηκωνόμασταν, ανεβαίναμε στην επόμενη και επαναλαμβάναμε την ίδια διαδικασία μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή, αλλά επίσης και να κατέβουμε με τον ίδιο τρόπο. Ο καθένας με την δική του ταχύτητα και ρυθμό. Το επαναλάβαμε 3 φορές. Οι πιο προχωρημένοι συμπεριέλαβαν και μια ακόμη πρόκληση η οποία ήταν να περάσουν ένα συγκεκριμένο εμπόδιο στη μέση της διαδρομής με το να κρατιούνται από μια σκάλα και με τη χρήση Dynos να περάσουν στην άλλη πλευρά και να συνεχίσουν. Η επιβάρυνση στους μηρούς ήταν αρκετή. Περιμέναμε μέχρι να τελειώσουν όλοι και κάναμε ένα μικρό διάλειμμα για νερό (20oC, στην Αθήνα το Μάρτιο είναι υπέροχα) και στη συνέχεια πήγαμε για την πρόκληση 2:

 

25 precision jumps στα χαμηλότερα σκαλιά του σταδίου με όσο το δυνατόν καλύτερη προσγείωση. Υπήρχαν διάφορα επίπεδα δυσκολίας καθώς υπήρχε η επιλογή για το δεύτερο σκαλί ή για το πρώτο με κάποια παραλλαγή ως προς την απόσταση από το σκαλί. Δεν χρειάζεται μα αναφέρω ότι η προηγούμενη πρόκληση δεν έκανε καθόλου εύκολα τα άλματα. Παρόλα αυτά όλοι οι συμμετέχοντες στο σεμινάριο είχαν κίνητρο και ενθουσιασμό που κράτησε και ήταν αισθητός καθ' όλη τη διάρκεια του σεμιναρίου.

 

Στη συνέχεια ήταν η τρίτη πρόκληση της ημέρας. Η κερκίδα του σταδίου χωρίζονταν σε δύο κομμάτια. Το καθένα από αυτά ήταν καλυμμένο με θέσεις και μεταξύ τους χωριζόταν από ένα λευκό κάγκελο που κάλυπτε όλη την απόσταση από την μία άκρη στην άλλη χωρίς κενά. Η πρόκληση ήταν να κρατηθούμε από το κάγκελο σε θέση armjump περίπου και να κάνουμε traverse μέχρι το τέλος. Περιμένοντας μέχρι και τον τελευταίο να τελειώσει και μετά από ένα μικρό διάλυμα για νερό αντιμετωπίσαμε την τελευταία πρόκληση πριν το διάλειμμα για γεύμα.

 

Αυτή η πρόκληση γίνεται σε ομάδες των 3 έως 4 ατόμων η καθεμία και είναι ένα είδος προπόνησης σπριντ σε συνδυασμό με μικρά διαλείμματα σε θέση κάμψεων. Δεδομένου ότι η διαδικασία δεν ήταν τίποτα πολύ ιδιαίτερο παρακάμπτω τη λεπτομερή περιγραφή. Γεύμα!



Μετά το διάλειμμα και πριν το 2 μέρος της προπόνησης για αυτή τη μέρα ο Steve και ο Blane μας έδωσαν την ευκαιρία να απαντηθούν κάποιες ερωτήσεις μας. Μερικά από τα θέματα που συζητήθηκαν αφορούσαν τον ανταγωνισμό στο Parkour, τον ορισμό του Parkour καθώς και τα πλεονεκτήματα της εκπαίδευσης στη βροχή.

 

Το Μέρος 2 από εκείνη την ημέρα το αφιερώσαμε σε προπόνηση εσωτερικού χώρου σε ένα καλά εξοπλισμένο γυμναστήριο ενόργανης. Πάτωμα με βατήρες, πισίνες με αφρολέξ, και ένα σωρό εμπόδια που μας περίμεναν. Πριν αρχίσει η προπόνηση χωριστήκαμε σε 3 ομάδες ανάλογα με την εμπειρία και τις ικανότητές μας. Έβαλα τον εαυτό μου στην προχωρημένη ομάδα και ήταν σίγουρο ότι η προκλήσεις θα ήταν αρκετές . Η δομή της προπόνηση στο γυμναστήριο θα είναι η ίδια και για την επόμενη μέρα. Οι 3 προπονητές (Steve, Blane και ο Πάνος) ασχολούνταν με την κάθε ομάδα περίπου 45 λεπτά και μετά ακολουθούσε αλλαγή. Blane μας έβαλε σε μια διαδρομή που θα έπρεπε να περάσουμε χωρίς να πέσουμε. Κάθε φορά που ολοκληρώναμε τη διαδρομή ανέβαινε η δυσκολία με την προσθήκη ή την αλλαγή εμποδίων ή κάνοντας μας να χρησιμοποιούμε μόνο το ένα χέρι. Η απώλεια της ισορροπίας και η πτώση επιβραβεύονταν με 10 pushups. Σε κάποιο σημείο πήγαμε στο τέλος της διαδρομής και προσπαθήσαμε και προς την αντίθετη φορά. Ο χρόνος πέρασε γρήγορα και ακολούθησε η αλλαγή.

 

Ο Πάνος μας έβαλε να κάνουμε 3 διαδρομές με monkeywalk. Η 4, 5 και 6 διαδρομή γινόταν με κλειστά μάτια. Μετά από αυτό επικεντρωθήκαμε σε τεχνικές περάσματος εμποδίων. Το επίπεδο ανάμεσα στο group των προχωρημένων διέφερε κάτι που έκανε την δυσκολία για μένα μεγαλύτερη απ' ότι για κάποιους άλλους. Όταν ένοιωθα ότι κάτι ήταν εύκολο για μένα προσπαθούσα να βοηθήσω τους υπόλοιπους να περάσουν τα εμπόδια όπως και άλλοι βοηθούσαν εμένα όταν δυσκολευόμουν. (περισσότερα από αυτά αργότερα). Η επόμενη αλλαγή ήταν κοντά.

 

Ο Stephen μας έδειξε κάποιες ασκήσεις με Lache και εκεί ήταν η στιγμή όπου διαπίστωσα ότι οι παλάμες μου είναι ανθεκτικές. Φυσικά... αυτές οι λεπτές σιδερένιες μπάρες είναι αρκετά επιθετικές ειδικά σε συνδυασμό με τις πιο χοντρές ή ξύλινες. Κάποια από τα παιδιά άνοιξαν τα χέρια τους από την πρώτη αιώρηση. Τα χέρια μου είναι εντάξει και αφού δώσαμε σε όποιον χρειαζόταν επιδέσμους συνεχίσαμε. Μετά τα Lache ο Stephen μας πήγε να κάνουμε άλματα με λίγη φόρα, το οποίο σήμαινε ότι έπρεπε να επωφεληθούμε το καλύτερο από τη μικρή φόρα και να επικεντρωθούμε στη σωστή γωνία απογείωσης. Η ώρα πέρασε και μετά από ένα μικρό διάλειμμα μαζευτήκαμε στο κέντρο του γυμναστηρίου όπου ακολούθησε μια μικρή προπόνηση σε ασκήσεις δύναμης και στη συνέχεια διατάσεις. Αυτό ήταν και το τέλος της προπόνησης αλλά ο Blane μας έδωσε την επιλογή για μια τελευταία πρόκληση. Την οποία αν την αποδεχόμασταν θα έπρεπε να την ολοκληρώσουμε.

 

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Όπως ανέφερα ήμασταν κοντά σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με διαδρομές στίβου γύρο από αυτό. Το μήκος ήταν περίπου 400 με 500 μέτρα ο κάθε γύρος. Η πρόκληση ήταν να περπατήσουμε έναν ολόκληρο γύρο με monkeywalk. Μετά από 6 ώρες προπόνησης και την προσωπική που απέχθεια για monkeywalk αποφάσισα ότι θα έκαναν καλούς λόγους για να αποδεχθώ την πρόκληση. Περίπου 15 άτομα σκέφτηκαν το ίδιο οπότε πήγαμε έξω να βασανίσουμε τους εαυτούς μας. Το διάλειμμα κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας επιτρέπονταν υπό συγκεκριμένες συνθήκες:

  1. χέρια και πόδια στο πάτωμα καθ' όλη τη διάρκεια (για ξεκούραση όχι απαραίτητα την ίδια στιγμή)

  2. όχι κάθισμα

  3. όχι γύρισμα της πλάτης ή περπάτημα “crab style”

  4. όχι πλάγιο monkeywalk

  5. επιτρέπεται η κίνηση προς τα πίσω

  6. όχι γόνατα στο έδαφος

Εντάξει κατάλαβα τους κανόνες. Ξεκινήσαμε. Από την αρχή χαμήλωσα ταχύτητα προκειμένου να έχω σταθερή ταχύτητα καθ' όλη τη διάρκεια. Στο τέλος της ομάδας είχα το ρυθμό μου αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι οι μπαταρίες μου είχαν αρχίσει να τελειώνουν και η πρόκληση ίσως να γινόταν πραγματικό πρόβλημα σύντομα. Μετά το ένα τρίτο της διαδρομής είδα τον Steve και τον Blane να τερματίζουν τη διαδρομή. Εν το μεταξύ έφτασα το παιδί που ήταν μπροστά από εμένα ο οποίος φαινόταν να δυσκολεύεται κι αυτός. Μετά από λίγες εμψυχωτικές φράσεις και από τους δυο αποφασίσαμε να τελειώσουμε την δοκιμασία μαζί και αρχίσαμε να βάζουμε στους εαυτούς μας μικρούς στόχους τους οποίους ολοκληρώναμε χωρίς να κάνουμε διάλειμμα. Από αυτό το σημείο και μετά δεν μπορούσα πλέον να κάνω διάλειμμα χωρίς ακουμπώ τα γόνατα, επειδή και η ξεκούραση ακόμα κούραζε τους μυς των μηρών. Μετά τη μέση της διαδρομής ο Blane ήρθε και περπατούσε μαζί μας και μας έδωσε λίγο παραπάνω δύναμη απλά με το να είναι εκεί πέρα από το γεγονός ότι από εκεί και μετά έκανε τη δοκιμασία μαζί μας στον δικό μας ρυθμό για δεύτερη φορά. Μας πήρε λίγη ώρα αλλά τελικά φτάσαμε στα τελευταία μέτρα. Μετά από περίπου 50 λεπτά φτάσαμε στην γραμμή του τερματισμού υποστηριζόμενοι από πολλούς άλλους ασκούμενους οι οποίοι έκαναν monkeywalk μαζί τα τελευταία 30 μέτρα. ΤΕΛΟΣ! Μία υπέροχη πρόκληση και μια υπέροχη μέρα έφτασε στο τέλος της.

 

Η κούραση των μυών που νιώθεις την ίδια μέρα είναι το χειρότερο και γι αυτό φοβήθηκα ότι η απόδοσή μου θα ήταν μειωμένη για τη δεύτερη μέρα.

 

Ημέρα 2. Ξύπνησα. Οι μηροί μου με σκότωναν! Ας το κάνουμε. Οργανωθήκαμε πάλι σε 3 group. Αρχάριοι και παιδιά, μεσαίου επιπέδου και προχωρημένοι. 3 αλλαγές, διάλειμμα, 3 αλλαγές, μια μεγάλη πρόκληση, κάποια παιχνίδια, διατάσεις και αυτό ήταν η δεύτερη μέρα. Με λεπτομέρεια θα περιγράψω τρία μέρη από αυτή τη μέρα που μου έκαναν εντύπωση καθώς και τη μεγάλη πρόκληση της ημέρας. Η προπόνηση έγινε στο “Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας” εν συντομία ΣΕΦ ένα μέρος όπου έγιναν οι ολυμπιακοί αγώνες το 2004 στην Ελλάδα με πολύ ωραίο συνδυασμό αρχιτεκτονικής.

 

Σε ένα μέρος της προπόνησης με τον Blane είχαμε μια συγκεκριμένη διαδρομή που περιείχε περίπου 10 με 15 κινήσεις συνδυασμένες. Αυτή τη διαδρομή έπρεπε να την επαναλάβουμε κάθε φορά με 100% ποιότητα στην κίνηση και 100% ταχύτητα. Ανάμεσα σε κάθε διαδρομή μπορούσες να κάνεις διάλειμμα όσο ήθελες έτσι ώστε να είσαι έτοιμος να επαναλάβεις με την ίδια ποιότητα όπως στην προηγούμενη. Ο στόχος ήταν να ολοκληρώσουμε 10 διαδρομές σε 10 λεπτά, με αυτό τον τρόπο η διαδικασία θα μπορούσε να επεκταθεί σε 40 διαδρομές σε 40 λεπτά. Από κάποιο σημείο και μετά δε μετρούσα τις διαδρομές που έκανα γιατί πρόσεχα να έχω ποιότητα στην κίνηση να και νομίζω ότι έκανα περίπου 12 με 14.

 

Ένα άλλο μέρος της προπόνησης έλαβε μέρος σε μια υπέροχη τοποθεσία, δίπλα στη θάλασσα. Σε μια απόσταση περίπου 400 με 600 μέτρα υπήρχαν πέτρινες κολόνες τοποθετημένες στην άμμο με μικρές επιφάνειες στην κορυφή τους παρείχαν το ιδανικό μέρος για precisions, strides και κίνηση γενικότερα. Ο Blane μας έβαλε να κάνουμε (για μένα) κάποια δύσκολα precisions. Από τη στιγμή που ο προσωπικός μου φόβος για τραυματισμούς είναι αρκετά υψηλός και ο πιθανός κίνδυνος για αυτούς έκανε όλο και πιο δύσκολα ακόμη και τα μικρότερα precisions στο να τα εκτελέσω χωρίς να πέσω. Το χάσιμο της ισορροπίας και το πέσιμο θα σήμαιναν μια πτώση 2 μέτρων βάθους στη θάλασσα, με μια πολύ επικίνδυνη προσγείωση σε βράχια και σοβαρούς τραυματισμούς. Σε κάποιο σημείο αποφάσισα ότι ήταν καλύτερα να σταματήσω την δοκιμασία λόγο mental block. Σε κάποιο σημείο αργότερα μίλησα στο Blane για το πρόβλημά μου και με συμβούλεψε να δουλέψω σιγά-σιγά τα πιθανόν πιο επικίνδυνα άλματα με πολύ προσοχή στα βασικά. Έτσι ένας από τους μελλοντικούς μου στόχους είναι να κρατήσω μια καλή ποιότητα στην κίνηση ανεξάρτητα από το περιβάλλον χωρίς να δίνω πιθανότητα στον κίνδυνο να επηρεάσει την ασφάλεια στην κίνηση.

 

Ένα άλλο μέρος της προπόνησης έγινε από τον Steve όπου πηγαίναμε τρέχοντας από σημείο σε σημείο προσπαθώντας να εκτελέσουμε κάποια δύσκολα άλματα. Δεν μπορούσαν όλοι να περάσουν τις προκλήσεις λόγο ύψους και απόστασης σε κάποια άλματα. Επίσης εκτελέσαμε ένα μικρό gap με βάθος περίπου 20 μέτρα ακολουθούμενο από ένα drop 3 μέτρων για να προσγειωθούμε σε τσιμέντο ξανά. Το άλμα ξεκινούσε με ένα saut de chat και ακολουθούνταν από ένα roll. Ένα roll σίγουρα χρειαζόταν άλλα κάποιες από τις προσγειώσεις φαινόταν κάπως βαριές. Ευτυχώς κανένας δεν τραυματίστηκε και έτσι συνεχίσαμε.

 

Η δεύτερη μέρα τελείωνε σιγά-σιγά και μετά από μερικές αλλαγές μας παρουσιάστηκε και Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Στο σημείο που κάναμε τα precision με τον Blane ξεκινήσαμε από τη μια άκρη με τις κολόνες και θα κινούμασταν προς την άλλη άκρη. Η τεχνική ήταν επιλογή του καθενός απ' τη στιγμή που ο καθένας στόχο είχε να φτάσει στο τέλος. Ξόδεψα λίγο χρόνο με strides και precisions αλλά κάποια στιγμή κατέβασα ρυθμούς στο χαμηλότερο επίπεδο και ολοκλήρωσα την απόσταση περνώντας από κολόνα σε κολόνα με μια κίνηση αιώρησης που έμοιαζε με dash vault αλλά πολύ πιο αποτελεσματικά. Αυτή τη φορά ήμουν ένας από τους πρώτους που ολοκλήρωσε την διαδρομή οπότε πήγα πίσω να βοηθήσω τον Γιώργο (περίπου 14 χρονών) στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει τη διαδρομή αλλά και για να τον προσέχω (λόγο του πιθανού κινδύνου στο spot).

 

Η μέρα τελείωσε με παιχνίδια όπως το Ninja ή παραλλαγές παιχνιδιών κυνηγητού και ακολούθησαν διατάσεις τις οποίες υποδείκνυε ο Blane. Το πιάσιμο των μυών από την προηγούμενη μέρα υπήρχε και σήμερα καθ' όλη τη διάρκεια αλλά το ζέσταμα (δυο φορές, μία στην αρχή της ημέρας και μια μετά το διάλειμμα για γεύμα) το έκανε υποφερτό και έτσι δεν έχασα πολύ από την ικανότητα στην κίνησή μου. 5 μέρες μετά από το σεμινάριο νιώθω ακόμα τους μυς μου. Τι ωραίο σουβενίρ από την Αθήνα!

 

Πέρασα πολύ ωραίες στιγμές με μια πολύ θετική αν και κάποιες στιγμές όχι τόσο οικία ατμόσφαιρα. Γνώρισα πολλούς νέους ανθρώπους και έκανα κάποιους φίλους. Σε αυτό το σημείο ευχαριστώ τον Steve και τον Blane καθώς επίσης και τον Πάνο που οργάνωσε το σεμινάριο.

 

 

Χαιρετίσματα από την Αυστρία και αν έχετε την τύχη να παρακολουθήσετε ένα τέτοιο ωραίο event, KANTE TO!

 

Video:


 

Συγγραφή: Alex
Μετάφραση: Kots
Αρχικό άρθρο: http://www.parkourlinz.at/blog/?p=313

 

comments
 parkour.GR fan page